Duc in altum!

        Jakub i Jan, Szymon i Andrzej, bracia zawsze razem. Zanim stali się uczniami Chrystusa, byli uczniami Jana Chrzcielna. Osoba Jezusa i świadectwo Jana spowodowało, że uczniowie poszli za nim... chyba najpierw z ciekawości, a potem jakby zwabieni pytali o Jego mieszkanie. Poszli, zobaczyli i już pozostali przy Nim. Jak pamiętamy byli to Jan, i Andrzej oraz brat Andrzeja - Szymon, któremu Pan właśnie wtedy zmienił imię na Piotr czyli Kefas, Skala, Opoka. Tak to się wtedy zaczęło.

        Marek w swojej relacji opowiada o tym, jak Jezus powołał pierwszych swoich uczniów Szymona Piotr, Andrzeja, Jakuba i Jana. Wszyscy się czymś zajmowali, mieli swoje zajęcie któremu oddawali się od zmroku do świtu.  Byli rybakami.

         Może się wydawać, że było to proste zajęcie dla prostych ludzi. Wymagało jednak pewnego zorganizowania, ktoś łowił ryby, ktoś inny dostarczał je na miejscowy targ a inna osoba sprzedawała towar. Pełen profesjonalizm.

         Do tych profesjonalistów w swoim zawodzie  Chrystus powiedział: Pójdźcie za mną, uczynię was rybakami ludzi. Bądźcie moimi uczniami. Każdy z nich odpowiedział na wezwanie natychmiast.

         
         W każdym z tej czwórki dokonała się osobista przemiana stało się to gdy zobaczyli Chrystusa, gdy już Go zobaczyli pozostali mu wierni do końca.

komentarze (3) | dodaj komentarz

          Pytanie: czego szukacie? Gdybyśmy zadali komuś to pytanie w wersji skróconej i powiedzielibyśmy CZEGO w najlepszym wypadku uznano by nas za osobę niewychowaną, w najgorszym usłyszelibyśmy długi ciąg przekleństw a nasz rozmówca użyłby kończyn górnych aby nauczyć nas poprawnego używania przepięknego języka polskiego.

         Gdyby zapytać kogoś na ulicy: Czego szukasz? Pytany mógłby odpowiedzieć szukam pracy, bo jej nie mam. Zadając to samo pytanie w sobotę na targu miejskim być może usłyszymy odpowiedź: czegoś dobrego i przy okazji taniego. Użyte tu słowo „czego" kieruje nasze myśli w stronę dóbr materialnych, fizycznych.

         Kiedy szukamy "czegoś" w życiu to chodzi nam o coś ważniejszego, o określenie celu jaki nam towarzyszy. Dwaj uczniowie Jana - a jednym z nich był Andrzej, brat Szymona zwanego Piotrem -  Chrzciciela ruszają więc, aby dowiedzieć się czegoś więcej o człowieku, na którego wskazuje Chrzciciel. Iść za kimś, może oznaczać chęć poznania tożsamości danej osoby.

        Zapytali Chrystusa: Nauczycielu, gdzie mieszkasz?  Lecz uczniowie Jana nie uzyskali odpowiedzi wprost, ale zostali wezwani, aby chodząc za nauczycielem samodzielnie znaleźć odpowiedź. Poszli, zobaczyli i raczej nie żałowali od tej pory pozostali przy swoim Nauczycielu.

         Przysłowie mówi, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła. W niektórych przypadkach ciekawość jest pierwszym krokiem na drodze ku niebu. Gdyby nie ciekawość Andrzeja i jego towarzyszy dzisiaj nikt by o nich już nie pamiętał, nikt by nie poznał ich życiowych losów. Andrzej z ciekawości odkrył w Jezusie Mesjasza i tej wiadomości nie zatrzymał dla siebie, sprzedał ją Szymonowi swojemu bratu.

         Zobaczyć Jezusa, poznać w nim Mesjasza - naszą drogę do zbawienia, własnym życiem opowiadać tą radosną nowinę by przyprowadzić innych to najlepszy sposób ewangelizacji.

         Kilka lat temu pewien młody człowiek, ósmo klasista, usłyszał od swojego ojca, że w życiu powinie spróbować wszystkiego, żeby dowiedzieć się co będzie odpowiednim dla niego zajęciem. Ten chłopiec zapamiętał słowa swojego ojca, po skończeniu szkoły podstawowej wybrał sobie technikum elektryczne, bo stwierdził, że skoro prezydent Polski z zawodu jest elektrykiem to i dla niego będzie to odpowiednie zajęcie.

          Od kolegów usłyszał, że jest coś takiego jak piesza pielgrzymka na Jasną Górę i wziął w niej udział, tak mu się to spodobało, że w ubiegłym roku był na niej już dziesiąty raz.

          Innym razem postanowił zobaczyć Berlin, gdy oznajmił to swojej mamie ona stwierdziła, że będzie musiał pojechać tam autostopem bo od niej pieniędzy na bilet nie dostanie. Gdy skończył osiemnaście lat, dotrzymał danego słowa i wyruszył na wycieczkę przemierzając Niemcy właśnie autostopem. Mama do tej po nie wierzy.

          Innego razu usłyszał od kogoś ze swojego miasta o spotkaniach młodzieży nad Jeziorem Lednickim. Pojechał raz, drugi i pojechał trzeci raz,

          Ciekawy świata, młody człowiek ciągle szukał, ciągle też zadawał sobie ciągle pytanie co mam robić i gdzie jest jego miejsce w tym dziwnym świecie. Każdego roku, niezależnie od obranego hasła przewodniego, ważnym i stałym elementem było zaproszenie Jezusa do swojego życia, obranie i uznanie Go za jedynego Pana. Tak też postanowił zrobić, ten człowiek. Po zakończeniu tego pierwszego spotkania wszystko wróciło do „normy", życie zaczęło toczyć się własnym torem.

          Do pewnego czasu. W 2002 roku Lednickie spotkanie odbywało się pod hasłem „Wypłyń na głębie! Gdy był już trzeci raz na Spotkaniu Młodzieży nad Lednicą tym razem już jako student zarządzania inżynierskiego i jednocześnie pracownik starostwa powiatowego w swojej miejscowości.

          Jan Paweł II skierował do młodych swoje przesłanie opierając o tekst z Ewangelii według św. Łukasza: Wypłyń na głębie: „Dzisiaj te Chrystusowe słowa kieruję do każdego i każdej z was... Wypłyń na głębie i zawierz Chrystusowi. Pokonaj słabość i zniechęcenie i na nowo wypłyń na głębie. Odkryj głębie własnego ducha i wnikaj w głębie świata. Przyjmij słowo Chrystusa zaufaj Mu i podejmij swą życiową misję. Ludzie nowego tysiąclecia oczekują twojego świadectwa. Nie lękaj się wypłyń, na głębie. Jest przy tobie Chrystus (...) Niech łaska Chrystusa zawsze wam towarzyszy (...)".

        
           Ten człowiek wtedy postanowił pozostawić, swoją łódź - pracę i studia i wsiąść do łodzi którą kieruje do dziś Chrystus. Postanowił wstąpić do seminarium. Zaufał Chrystusowi i wypłynął na głębie.

           
           Dziś jest już na szóstym roku, jest na praktyce w pewnej miejscowości i... (zasadniczo tekst, który czytacie dotyczy jego historii ). 

         
            By iść za Chrystusem trzeba, spotkać Chrystusa trzeba o nim usłyszeć, trzeba być przyprowadzonym jak Szymon - Piotr przez Andrzeja. Trzeba go wybrać.

          
           Może warto zadać sobie pytanie czego szukam. Może wówczas bardziej świadomie pójdziemy za Nim i przyprowadzimy do niego innych.

komentarze (0) | dodaj komentarz

Ponieważ ktoś zapytał na czym polega praktyka odbywana na parafii uprzejmie donoszę:

           Mamy lekcje w szkole /podstawowa, gimnazjum, szkoła ponadgimnazjalna), zanim zaczniemy uczyć w szkole jako pełnoprawni nauczyciele, musimy odbycć w czasie studiów 150 godzin praktyki - samodzielnie przeprowadzonych katechez.   Pomagamy na parafii: praca w kancelarii parafialnej - tego też trzeba się gdzieś nauczyć, możemy mieć spotkania z różnymi grupami działającymi przy parafii np. oaza, ministranci, grupa odnowy lub inna.   Będąc diakonem można głosić homilie, udzielać chrztów, przewodniczyć pogrzebom. Możemy przygotować i poprowadzić jakieś nabożeństwo. Uczestniczymy we Mszach Świętych, wykonując swoje funkcje.

komentarze (5) | dodaj komentarz

Stuknęła pierwsza 500. To nic i tak jestem jakieś 3500 odcinków za "Modą na sukces" :/

komentarze (2) | dodaj komentarz

Zamiast własnego komentarza do fragmentu ewangelii o powołaniu pewnych trzech rybaków (bo już było ;] ) świadectwo Piotra naszych czasów, Benedykta XVI.

Ktoś młody spytał Benedykta XVI o jego powołanie. Papież przyznał, że w czasach jego młodości było czymś normalnym chodzenie do kościoła, przyjmowanie wiary jako Bożego objawienia i staranie się o to, by żyć zgodnie z tym objawieniem. Dodał jednak: „Z drugiej strony panował reżim nazistowski. Powiedziano nam, i to z mocą, że w nowych Niemczech nie będzie już kapłanów, nie będzie życia konsekrowanego. Nie potrzebujemy już tego, znajdźcie sobie inne zajęcie. Ale właśnie słysząc te głosy, widząc brutalność tego systemu i jego nieludzkie oblicze, zrozumiałem, że istnieje potrzeba kapłanów. Właśnie ten kontrast, widok tej antyludzkiej kultury, przekonał mnie, że Pan, Ewangelia, wiara ukazują nam słuszną drogę i musimy pomóc, aby zwyciężyła ta droga".

Widok tej antyludzkiej kultury... przekonuje i mnie, że musi być coś co będzie dla mnie punktem odniesienia, trwałym fundamentem mojego życia. Chrystus, wiara i Ewangelia nie mają daty trwałości, są ważne bezterminowo. Działają w naszych czasach, w moim życiu będą i w TWOIM... 

komentarze (1) | dodaj komentarz